Lijstjes zijn leuk, maar zelden volledig! Heb ik net m'n blogje gepost over de publicaties van deze maand, komt het januari-februarinummer van Wij Jonge Ouders binnen. Met daarin twee artikelen van mijn hand: eentje over budget (wat geef jij uit aan je baby?) en een ander met de titel De echo zat ernaast! Lekker leesvoer voor mama's (to be)!

http://www.babyinfo.nl/wijjongeouders/wijdigitaal/2011/wjo1-2/

Na het inleveren van een artikel is er altijd een periode radiostilte. Bladen werken weken en soms zelfs maanden vooruit en daardoor duurt het altijd een tijdje voordat ik m'n verhalen ergens terug kan lezen. Hoewel het went om mijn teksten in druk terug te zien, blijft het altijd een verrassing hoe de uiteindelijke productie er uitziet. Deze maand liggen er vier bladen in de winkel met daarin bijdragen van mij:

- Ook: Vol energie de dag door, een artikel met daarin tips om meer energie te krijgen
- Santxe9: Het inzicht: Alie Doorten zegde haar baan op voor haar passie: een olijfgaard in Italixeb
- in het hart van de uitgaven van Jonge Gezinnen, de Vakantiespecial, met daarin twee artikelen: kamperen in NL en glamping
- J/M: 'Ik ben bang. Maar mijn kinderen mogen dat niet zijn', interview met Maartje, die moeder van drie zoons is en borstkanker heeft.

Toen ik een tijdje geleden de opdracht kreeg om voor weekblad Yes een artikel te schrijven over onbaatzuchtigheid, ging ik eerst eens goed nadenken over de werkelijke betekenis van die term. Iemand die onbaatzuchtig is, verwacht helemaal niets terug voor zijn goedheid. Bestaat dat eigenlijk? Ik interviewde een hoogleraar die zich met filantropie en vrijwilligerswerk bezighoudt plus twee meiden die zich vrijwillig inzetten voor goede doelen. En uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat pure onbaatzuchtigheid, in de letterlijke betekenis van het woord, gewoon niet bestaat. Iets van jezelf geven aan een ander, of dat nu je tijd, energie of middelen is, levert altijd iets op: op z'n minst een goed gevoel. En dat is helemaal niet erg.
Je leest er nu over in Yes 50!

Het is net na middernacht, 1 januari 2010. Esmxe9 en haar man Maurice staan op het balkon naar het vuurwerk te kijken. Ze denken terug aan het jaar dat net afgesloten is – een heftig jaar voor hen – en hopen dat het in het komende jaar beter zal gaan. Maar dan gebeurt er iets dat hun leven volkomen op z'n kop zet. De waterkruik die Esmxe9 mee in bed neemt, scheurt finaal doormidden en het hete water veroorzaakt diepe brandwonden in Esmxe9s huid. Nog diezelfde nacht belandt ze op de brandwondenafdeling in het ziekenhuis. Wil je weten hoe dit verhaal is afgelopen voor Esmxe9 en haar man? Je leest het in Vriendin van deze week.

In Yes 45 (deze week in de winkel) staat een productie van mij over meiden met een culinaire passie: Pety, Josephine, Kasia en Eva. Vier meiden die van hun passie hun beroep hebben gemaakt.
Helaas zijn de foto's van Eva en Josephine verwisseld. Niets meer aan te doen, maar het neemt niet weg dat ze er alle vier mooi op staan!

Ik 'ontmoette' Petra van Vliet op de digitale snelweg. Al rondsnuffelend op Hyves kwam ik op haar profiel terecht en ik was gelijk geboeid. Een fotografe die mensen fotografeert zoals ze zijn, in al hun natuurlijke schoonheid. Heel bijzonder, en ik kon het niet laten om haar een mailtje te sturen. Niet veel later had ik haar geinterviewd voor een rubriek in Flair. Ik vroeg me vervolgens af of ik niet iets meer kon 'doen' met haar verhaal. Dus klopte ik aan bij de redactie van maandblad Santxe9. Ik was verrast toen die me vrij direct een opdracht gaf: niet om Petra te interviewen, maar om met haar samen te werken. We mochten ons storten op een advertorialserie met vijf inspirerende vrouwen. Petra de foto's, ik de tekst. Bij een van de fotosessies – die van E. – was ik aanwezig. Het was een heerlijke morgen in het Vondelpark en heel leuk om Petra nu eens echt te ontmoeten. Later hielden we contact en via Petra's grote netwerk kon ik ook voor nieuwe opdrachten vaak leuke kandidaten vinden. Het afgelopen jaar richtte Petra zich op een nieuwe uitdaging, haar ecologische kledinglijn Spiley. Ik vond het een mooie aanleiding om haar weer eens voor te stellen als interviewkandidaat voor een inspirerend artikel. Het prachtige resultaat staat deze maand in Santxe9!
En wie weet, wat er nog volgt…

Voor ik het weet is er weer een maand voorbij. Ik had nog geen gelegenheid gehad om te melden dat ik in de vorige Ook (nummer 9) met twee artikelen vertegenwoordigd ben – eentje over het thema Slechte etertjes en eentje over slaapproblemen – en deze week lag nummer 10 al op de mat. Deze maand laat ik drie oma's aan het woord die openhartig vertellen over hoe zij het oppassen ervaren. Leuk, maar soms ook zwaar.
Voor Sante van september (ligt nog in de winkel) interviewde ik vijf creatief therapeuten, allemaal met een bijzonder verhaal. 't Is in woord en beeld een heel mooie productie geworden!

Met vallen en opstaan word je groot, zeiden ze vroeger al. En meestal is het leed snel geleden: een kusje erop en je kind speelt gauw weer verder. Maar soms is er meer aan de hand. Een val op het hoofd kan hersenletsel veroorzaken, met mogelijke gevolgen op latere leeftijd. Het is goed om te weten hoe je hersenletsel kunt herkennen en hoe je de risico's op hersenletsel kunt beperken. Voor Ook verdiepte ik me in dit interessante onderwerp en schreef ik er een artikel over dat je in het julinummer kunt lezen.
 

'Ik wilde zelf leven, niet meer geleefd worden'. Dat zegt Manja Zomer in het interview dat ik met haar had voor de rubriek Het inzicht in het augustusnummer van Sante. Zij verruilde haar drukke baan voor een nieuwe uitdaging: een eigen Bed & Breakfast. Nu heeft ze wat ze zocht: rust en ruimte. Lezen!

Wat beweegt iemand om een carriere als jurist aan de wilgen te hangen en te gaan fietsen door Afrika en Europa? Voor de rubriek Het Inzicht in het julinummer van Sante interviewde ik Aukje van Gerven over haar motivatie. Ze vertelt hoe haar nieuwe leven als avonturier haar tot nieuwe inzichten over zichzelf en het leven heeft gebracht. Meer info over Aukje? Kijk op www.beet-route-com